مثل بادبادکی که دست کودکش را گم کرده باشد

رها می شوم توی آسمان تو که اگر نبودی زمین معنا نداشت

آخر خیلی وقت است دیگر پاهایم روی زمین نیست

درست از وقتی دستم را گرفتی

من راه رفتن بلد نبودم و تو پریدن یادم دادی

ولی ندانستی باد مرا می برد اگر دستت نباشد

خفه می شوم اگر هوای تو نباشد

خودت رها بودی مرا چرا رها کردی

مرا به باد سپردی که پریدن یاد بگیرم یا راه رفتن فراموش کنم

حالا این منم بی تو

بی هوای تو

بی دستان تو

بی مقصد ، بی مقصود

بی هیچ امیدی به رسیدن

اصلا می فهمی چه می گویم ؟؟؟

به همین سادگی بر بادم دادی

فقط پاهایم را از من گرفت در حالی که گویی

ایستاده بودم ..چه غصه هایی که فقط سپیدی

مویم را حاصل شد ..در حالی که قصه کودکانه ای

بیش نبود......

پر نشیب و پر فرازم زندگی

میدهم تاوان عمری عاشقی

نی شده محرم به رازم زندگی

می کشی این لاشه را بر روی دوش

غیرتت را من بنازم زندگی

این قمار اخری را ساده گیر

شاید این بازی نبازم زندگی

شرط انصافت کجا شد نارفیق

برده ای در چنگ بازم زندگی

در تلاطم های امواج تو من

تا کجا باید بتازم زندگی

تو نمی فهمی اندوه مرا...

وقتی که می گویم دلم تنگ است

وقتی که می گویم دنیا قفسی تنگ است

...یا وقتیکه دیگر نمی خندم

تو نمی دانی درد مرا،درد من قلب من است

درد من سر کوفتن های قلب بی تاب تشویش زده به حصار سینه ی نازکم است

تو نمی فهمی اندوه مرا

اندوه و درد من خانه های مرمرین بزرگ نیست

درد من داشتن سقف طلایی برای خانه ام نیست

درد من گیسوی پریشان و چشمان سیاه یار گزیزان نیست

درد من قلب من است که باری به وزن غصه ی دوار عالم را می کشد

تو نمی فهمی اندوه مرا

وقتی که اندوه من در دستان کوچک دخترکی است

تو که نمی دانی درد من زیر بار اشک مادر پیری است

نه!تو نمی دانی درد من دست پینه بسته ی پدر پشت خمیده است

تو نمی فهمی اندوه مرا

چون تا به حال زیر باران اشکت را پنهان نکرده ای

چون تا به حال به دردت را پیش چشم من،خنده نکرده ای

چون تا به حال زمستان پیش سردی تنت خجل نشده است

درد من این قلب و روح من است که تاب این خاک و هوا را ندارد

تو نمی فهمی اندوه مرا وقتی که می خندم،چه شوم است خنده ی کینه آمیز

وقتی که می گریم چه.....

آه چه بگویم که تمام روزه در هر جا،لرزش قلب من گواه اندوه من است

چه خوب و خوش که نمی فهمی اندوه مرا

درد من همین نوشتن اندوهی است که در دنیای شما!درمانی برایش،نمی دانم هست؟!

تو نمی فهمی اندوه مرا....

سیگارم چه زیبا کام میدهد...

او تا صبح پیراهن سفیدش را برایم می سوزاند و من از لبانش بوسه ها میگیرم

چه لذتی میبرم از این همخوابگی بی منت!!!...

او از جان مایه میگذارد و من از عمر

خدایا کودکان گلفروش را می بینی؟

مردان خانه به دوش...دخترکان تن فروش

مادران سیاه پوش...کاسبان دین فروش

محرابهای فرش پوش..پدران کلیه فروش

زبانهای عشق فروش...انسانهای ادم فروش

همه را می بینی؟؟

میخواهم یک تکه اسمان کلنگی بخرم

دیگر زمینت بوی زندگی نمی دهد

قصه از انجا شروع شد که خیلی عصبانی بود

گفت: اگه دوسم داری ثابت کن..گفتم چه جوری؟

تیغو برداشت و گفت: رگتو بزن

گفتم مرگ و زندگی دست خداست

گفت پس دوسم نداری!تیغو برداشتم و رگمو زدم

وقتی داشتم تو اغوش گرمش جون میدادم !!

اروم زیر لب گفت: اگه دوسم داشتی تنهام نمیذاشتی

برای شمارش خودمان از نفر که برای شمارش شتر به کار می برند استفاده کنیم

به جای واق واق سگ بگوییم پارس که نام سرزمینمان است

بگوییم شاهنامه اخرش خوش است چون اخر شاهنامه ایرانیان از اعراب شکست می خورند

ایا وقت ان نرسیده فرهنگ ریشه ای خود را از اینهمه نا اگاهی رها کنیم؟؟؟؟؟

آه ای دل غمگین که به این روز فکندت ؟

فریاد که از یاد برفت آن همه پندت

ای مرغک سرگشته کدامین هوس آموز

بی بال و پرت دید و چنین بست به بندت ؟

ای آهوی تنهای گریزان پریشان

خون می چکد از حلقه ی پیچان کمندت

ای جام به هم ریخته صد بار نگفتم

با سنگدلان یار مشو می شکنندت

آه ای دل آزرده در این هستی کوتاه

آتش به سرم می رود از آه بلندت

جان در صدف شعر گهر کردی و گفتی

صاحبنظرانند ، پشیزی بخرندت

ارزان ترت از هیچ گرفتند و گذشتند

امروز ندانم که فروشند به چندت ؟

جان دادی و درسی به جهان یاد گرفتی

ارزان تر از این درس محبت ندهندت

چرا دنیای کوچولوت خراب شد چرااااا؟؟؟؟؟؟؟؟؟

چه زیبا! گفتم دوستت دارم !چه صادقانه پذیرفتی!
چه فریبنده ! آغوشم برایت باز شد !چه ابلهانه! با تو خوش بودم !
چه كودكانه ! همه چیزم شدی ! چه زود ! به خاطره یك كلمه مرا ترك كردی !
 چه ناجوانمردانه ! نیازمندت شدم ! چه حقیرانه! واژه غریبه خداحافظی به من آمد!
 چه بیرحمانه! من سوختم

من چقد خوشبختم که به او دل دادم

بی هراس و تردید ، باورش می دارم

چه دلی داشت ز من ، نتوان باور کرد

گله هایی می کرد که توانم کم کرد

دوری چند روزه ، چقدر آزارش داد

که غریب و آشنا ، نام مجنونش داد

آن همه شادابی ، از وجودش دست شست

نا امیدی و درد ، روح او را آشفت

سایت سرگرمی و تفریحی فانی ها دات کام

گفت که من چون آبم ، او وجودش تشنگی

حس و حال عشق او ، آخر آشفتگی

یعنی او تا این حد به دل من دل بست

که به روی هر کس راه عشقش را بست

حاصل این دوری ، باور قلبم بود

قلب پر دردی که ، در برش سخت آسود

حسن نزد حاکم رفت و گفت:گندم و شیر که گفتی چه شد؟

مسکن چه شد؟ کار چه شد؟

حاکم گفت ممنونم که اگاهم کردی همه چیز درست میشه

یک سال گذشت

دوباره حاکم گفت : صادقانه مشکلات را بگویید

کسی چیزی نگفت..کسی نگفت گندم و شیر چه شد؟ 

کسی نگفت کار چه شد؟

تنها کسی از میان جمع ارام گفت : راستی حسن چه شد؟؟؟!!!!

بنشين، مرو، چه غم كه شب از نيمه رفته است

بگذار تا سپيده بخندد به روي ما

بنشين، ببين كه دختر خورشيد "صبحگاه"

حسرت خورد ز روشني آرزوي ما

***

بنشين، مرو، هنوز به كامت نديده ايم

بنشين، مرو، هنوز كلامي نگفته ايم

بنشين، مرو، چه غم كه شب از نيمه رفته است

بنشين، كه با خيال تو شب ها نخفته ايم

***

بنشين، مرو، كه در دل شب، در پناه ماه

خوش تر ز حرف عشق و سكوت و نگاه نيست

بنشين و جاودانه به آزار من مكوش

يكدم كنار دوست نشستن گناه نيست

***

بنشين، مرو، حكايت "وقت دگر" مگوي

شايد نماند فرصت ديدار ديگري

آخر، تو نيز با منت از عشق گفتگوست

غير از ملال و رنج از اين در چه مي بري؟

***

بنشين، مرو، صفاي تمناي من ببين

امشب، چراغ عشق در اين خانه روشن است

جان مرا به ظلمت هجران خود مسوز

بنشين، مرو، مرو كه نه هنگام رفتن است!...

***

اينك، تو رفته اي و من از راه هاي دور

مي بينمت به بستر خود برده اي پناه!

مي بينمت - نخفته - بر آن پرنيان سرد

مي بينمت نهفته نگاه از نگاه ماه

***

درمانده اي به ظلمت انديشه هاي تلخ

خواب از تو در گريز و تو از خواب در گريز

ياد منت نشسته برابر - پريده رنگ -

با خويشتن - به خلوت دل - مي كني ستيز

*****

گمان کردم که این اخر کمی از عشق ترسیدی

گمان کردم که شرمت شد بگویی عاشقت هستم

گمان کردم نفهمیدی که من هم عاشقت بودم

همیشه با دلم گفتم که   رفته باز        می اید

دلم خندید و من افسوس   معنایش نفهمیدم

ولی امروز   می دانم که هرگز   تو نمی ایی

گمان نه من یقین دارم وجودم را نمی خواهی

دلت یار دل    دیگر دلم با         تو        غریبانه

نگاهم را نمی بینی      نگاهی بس صمیمانه

سالها شبنم پرستی کردنم

ای دلم زهر جدایی را بخور

چوب عمری بی وفایی ر ا بخور

ای دلم دیدی که ماتت کرد و رفت

خنده ای بر خاطراتت کرد و رفت

من که گفتم این بهار افسردنی است

من که گفتم این پرستو رفتنی است

اه عجب کاری بدستم داد دل

هم شکست و هم شکستم داد دل

من امشب از غزل از مثنوی از گریه سرشارم  

              سرم را میگذارم بی تو روی شانه ی تارم
پری های خیالم ناگهان در رقص می آیند  

            که تو شرقی ترین آئینه می آیی به دیدارم
سرت را میگذاری روی زیر اندازی از چشمم  

              نگاهم میکنی چشمی که عمری کردی انکارم
دل من گر چه چشم زخمی اسفندیار اما  

                 چگونه میتوانم از نگاهت دست بر دارم
تو رفتی و منم ماندم با شعر و سه تار اما  

              به دندان پشت دستم مینویسم دوستت دارم

هنوز گونه تو خیس نیست می فهمم

هنوز نیست ولی خیس می شود نم نم

همیشه منتظرت هستم و تو امده ای

تو از چه سمت می ایی که من نمی فهمم

چقدر ساده گرفتیم دیدن هم را

چه بی مقدمه رفتیم تا ته این غم

کمی دوام بیاور که از همه سیرم

کمی دوام بیاور به خاطر من هم

چه حال و روز خرابی .کسی نمی فهمد

دلم گرفته به اندازه همه عالم....

خسته ام

از هر روز گلایه و گریه خسته ام

از هر روز بودن و مردن خسته ام

از هر روز شکستن و بستن خسته ام

می فهمی؟

از اینکه می خواهم و نیست

از اینکه هست و نمی خواهم

می داند می میرم

میدانم مرده است!

خسته ام......

خیلی بزرگی داشتند.بعضی ها هم ارزوهای بسیار کوچک و پست!نوبت به او رسید

از او پرسیدند چه ارزویی داری؟ گفت:می خوام همیشه به دیگران یاد بدهم . بی انکه

مدعی دانستن (دانایی)باشم....پذیرفته شد!گفتند چشمانت را ببند!چشمانش را بست.

وقتی چشمانش را باز کرد.دید به شکل درختی در یک جنگل بزرگ امده است!

با خود اندیشید :حتما اشتباهی رخ داده . من که این را نخواسته بودم!!!

سالها گذشت.روزی داغی اره را بر روی کمر خود حس کرد .باز اندیشید:

عمر به پایان رسید و من بهره خویش از زندگی نگرفتم!!با فریادی غمبار سقوط کرد.

نفهمید چه مدت خواب بود یا بی هوش!با صدای غریب: که از روی تنش بلند می شد

به هوش امد...........تخته سیاهی بر دیوار کلاسی شده بود

روز مرگم   خاک را باور  کنید.   روی قلبم لاله را   پرپر کنید

جامه ام را خاک خاکستر کنید. خانه ام را وقف نیلوفر کنید 

پیکرم را غرق در شبنم کنید .روی قبرم لاله ای را خم کنید

روی قبرم را کمی خلوت کنید .روز مرگم دوست را دعوت کنید

بعد مرگم خنده را از سر کنید.رفتنم   را دوستان باور  کنید

                                             عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست

به غنیمت شمر ای دوست,دم عیسی صبح

                                             تا دل مرده مگر زنده کنی,کاین دم از اوست

نه فلک راست مسلم,نه ملک را حاصل

                                              انچه در سر   سودای   بنی ادم از    اوست

به حلاوت بخورم زهر,که شاهد ساقیست

                                              به ارادت ببرم زخم,که درمان همه از اوست

زخم     خونینم اگر  به نشود,به    باشد

                                             خنک ان زخم,که هر لحظه مرا مرحم از اوست

غم و شادی بر عارف چه تفاوت دارد

                                              ساقیا باده بده شادی ان,کاین غم از اوست

پادشاهی و گدایی,بر ما یکسان است

                                              چو بر این در,همه را پشت عبادت خم از اوست

سعدیا گر بکند سیل فنا خانه عمر

                                            دل قوی دار که بنیاد بقا محکم از اوست